تاندونیت پاتلا /فیزیوتراپی در شرق تهران
تاندونیت پاتلا ،( Patellar Tendinitis ) تاندون پاتلا قسمت پایینی و انتهایی پاتلا ( استخوان کشکک ) را به توبروزیتی یا برجستگی قسمت بالایی استخوان تی بیا متصل میکند. پاتلا بواسطه تاندون چهارسر ران از بالا به عضلات چهارسر ران ( کوادری سپس ) متصل میشود. انقباض عضله کوادری سپس توسط تاندون آن و پاتلا به تاندون پاتلا منتقل شده و باعث میشود فرد بتواند زانوی خود را صاف کرده و توانایی حرکاتی نظیر لگد زدن، دویدن و پریدن را داشته باشد.
تاندونیت پاتلا که به زانوی پرشگران یا جهندگان (Jumper’s Knee) نیز معروف است بیشتر در ورزشکارانی که ورزشهای همراه با پرش مثل بسکتبال، والیبال و یا پرشهای دو میدانی انجام میدهند شایع است اما در افراد دیگر هم ممکن است دیده شود. انقباضهای شدید و متوالی عضلات کوادری سپس در این ورزشها باعث اعمال فشارهای مکرر روی تاندون پاتلا و ایجاد پارگیهای ریز در آن میشوند. در حالت عادی بدن این پارگیها را ترمیم میکند اما افزایش تعداد این صدمات بمرور باعث ضعیف شدن تاندون و ایجاد التهاب و درد ( تاندینوپاتی )در آن میشود.
علل تاندونیت پاتلا
فعالیت فیزیکی. دویدن و پریدن و افزایش ناگهانی شدت و میزان آن بیشترین ارتباط را با تاندونیت پاتلا را دارند.
کوتاهی و عدم انعطاف عضلات جلوی ران ( کوادری سپس ) و پشت ران ( همسترینگ ) باعث افزایش فشار بیشتر هنگام ورزشهای سنگین به پاتلا میشوند.
عدم توازن و هماهنگی قدرت عضلات باعث کشش نامتوازن تاندون پاتلا هنگام فعالیتهای شدید میشوند.
برخی بیماریهای مزمن از قبیل نارسایی کلیه، آرتریت روماتوئید، بیماریهای خودایمنی مثل لوپوس، و بیماریهای متابولیک مثل دیابت بواسطه اختلال در جریان خون و افزایش ریسک فاکتورهای التهابی میتوانند سبب تضعیف و کاهش تحمل فشار تاندون شوند.
علائم تاندونیت پاتلا
اولین و مهمترین نشانه تاندونیت پاتلا درد است که عمدتا بین پاتلا و محل اتصال تاندون به تی بیا احساس میشود. درد در اوایل هنگام شروع فعالیت و ورزش شدید احساس میشود اما بتدریج بدتر شده و مانع انجام ورزش میشود و در انتها حتی در حرکات روزمره مثل بالا رفتن از پله و ایستادن از حالت نشسته، نیز بروز میکند.
تورم و قرمزی موضع نیز بدنبال تاندونیت ممکن است مشاهده شود.
تشخیص تاندونیت پاتلا
علاوه بر توجه به شرح حال بیمار و معاینات بالینی، پزشک میتواند از رادیوگرافی بمنظور رد مشکلات استخوانی دیگر، سونوگرافی جهت مشخص شدن پارگیهای تاندون، و ام آر آی برای تشخیص جزئیات دقیق پارگی تاندون استفاده کند.
درمان تاندونیت پاتلا
اولین قدم در درمان استراحت و کاهش فعالیت مضر و استفاده از یخ جهت کاهش التهاب است.
استفاده از داروهای غیراستروئیدی نیز به روند کاهش التهاب و درد کمک میکنند.
به بیمار توصیه میشود که هنگام فعالیتهای روزانه از یک زانوبند مخصوص بنام Patellar Band استفاده کند. این باند یا نوار به تاندون پاتلا فشار وارد کرده و کمک میکند که نیروی وارده بجای تاندون از طریق نوار هدایت شود.
فیزیوتراپی با استفاده از مدالیته های ضد درد و التهاب به روند کاهش علائم و با کمک حرکات کششی و ورزشهای قدرتی به کاهش تنش وارده به تاندون و افزایش تحمل و قدرت آن کمک میکند.
تزریق کورتیکواستروئید به داخل غلاف تاندون ممکن است در تسکین درد کمک کننده باشد اما این دسته از داروها باعث تضعیف تاندون شده و ریسک پارگی تاندون را بالا میبرند.
در صورتیکه تاندونیت پاتلا در مراحل ابتدایی و بموقع درمان نشود و بیمار به روند فعالیتهای مضر خود ادامه دهد پارگیهای ریز بوجود آمده در تاندون بتدریج بیشتر شده و در نهایت ممکن است حین فعالیت شدید منجر به پارگی جزئی یا کامل تاندون شود که در اینصورت خصوصا در مورد پارگی کامل، جراحی درمان انتخابی است.
