سندرم کانال کارپ /فیزیوتراپی در شرق تهران
سندرم کانال کارپ ،کانال کارپ یک ساختار استخوانی فیبری است .از استخوانهای مچ دست در قسمت زیرین و رباط عرضی مچ دست در قسمت رویین تشکیل شده است.
این ساختار در واقع تونلیست که تاندونهای سطحی و عمقی خم کننده انگشتان: تاندون بلند شست و عصب مدیان از آن عبور کرده و وارد کف دست میشوند.
هر عاملی که باعث تنگی فضای این تونل شود :باعث فشار بر روی عصب مدیان و بروز اختلالات حسی و حرکتی در انگشتان دست میشود .
به این حالت سندرم کانال کارپ ( Carpal Tunnel Syndrom ) یا CTS میگویند.
سندرم کانال کارپ شایعترین نوروپاتی در اثر گیرافتادگی عصب است . بین سنین ۴۰ تا ۶۰ سال و در زنان بیشتر از مردان شایع است.
علائم سندرم کانال کارپ
- بارزترین علامت CTS بیحسی، درد و گزگز در محل عصب دهی عصب مدیان ،انگشت شست، اشاره و میانی است. که معمولا با حرکات تکراری و قدرتی دست و شبها تشدید میشود.
- ضعف حرکتی و گاها عدم توانایی در انجام حرکات دقیق و ریز انگشتان.
- آتروفی عضلات تنار ( حجم عضلانی قاعده شست در کف دست ).
علل سندرم کانال کارپ
عوامل دخیل و موثر در بروز CTS عبارتند از :
۱- عوامل مکانیکی و شغلی شامل : حرکات مداوم مچ دست و انگشتان در مشاغلی مثل نجاری، مکانیکی، تایپ، کار با رایانه و ابزارهای ارتعاشی
۲- عوامل التهابی یا نوروپاتیک مثل دیابت یا الکلیسم که مستقیما پوشش عصب را درگیر میکنند.
۳- عوامل آناتومیک مثل شکستگی، دررفتگی و استئوفیت ( زائده های استخوانی ) : استخوانهای مچ دست، تومور، کیست، آرتریتهای عفونی و التهابی، روماتیسم التهابی و عفونت و هایپرتروفی سینویال
تشخیص
تشخیص CTS با معاینه حسی و حرکتی اندام مبتلا و توجه به :منطقه دچار اختلال حس و عضلات درگیر و مانورهای تشخیصی دیگر امکان پذیر است.
اما اساس تشخیص CTS تست الکترومیوگرافی EMG و سرعت هدایت عصب NCV است .
که میتواند حتی شدت آسیب وارده به عصب را در سطح خفیف، متوسط یا شدید تعیین کند.
درمان سندرم کانال کارپ
- درمان نگهدارنده یا کانسرواتیو در ۳ تا ۴ ماه ابتدایی عارضه که فاز اولیه یا حاد آن است نتیجه بهتری دارد وشامل:
استفاده از آتل دست و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی برای کاهش ادم و التهاب اطراف عصب.
تغییر سبک زندگی و اصلاح فعالیتهای شغلی مضر، میباشد.
اقدام تهاجمی تر تزریق کورتیکواستروئید داخل کانال و اطراف عصب است .
که پس از آن نیز دست باید حدود ۳ تا ۴ هفته بطور تمام وقت داخل آتل قرار بگیرد.
- فیزیوتراپی با استفاده از اولتراسوند، شاک ویوتراپی و لیزردرمانی باعث کاهش التهاب و تورم می شود.
تمرینات کششی و آزاد سازی عصب و حرکات لغزشی تاندونها به : برگشت وضعیت طبیعی آناتومیک و کاهش علائم کمک مینماید.
- در صورت عدم تاثیر درمانهای غیر جراحی ( در کمتر از ۵۰ درصد بیماران ) جراحی بمنظور : افزایش ابعاد کانال و با آزاد سازی لیگامنت عرضی و فاسیای مچ دست صورت میگیرد.
